Czwartek 3 Grudnia 2020r. - 338 dz. roku,  Imieniny: Hilarego, Franciszki, Ksawery

| Strona główna | | Mapa serwisu 

Książka Rudolfa Jaworka

dział: "Na zachodzie bez zmian?"

Wszystkich w dziale: 36, strona 27 z 36
<<<  -  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  -  >>>


Część 27
Mały Plan GPO

Pierwsze plany dotyczące podboju Europy Środkowo-Wschodniej opracowane zostały na długo przed atakiem na Polskę, jeszcze w czasie, gdy Hitler zapewniał Polskę o przyjaźni i podpisywał pakt o nie stosowaniu przemocy. W czasie opracowywania GPO pewne działania objęto tzw. Małym Planem, tzn. że miały być realizowane jeszcze w czasie wojny. Wśród znanych elementów tego planu na szczególną uwagę zasługuje zamiar fizycznego unicestwienia przywódczej warstwy narodu polskiego jako pierwszy etap podboju, a następnie zniewolenia i stopniowej zagłady pozostałych „niebezpiecznych” Polaków.

Już w maju 1939 roku w Głównym Urzędzie SD Reichsfuhrera SS została utworzona komórka „Zentralstelle” II/P (Polen), której zadania polegały m.in. na sporządzeniu list „osób przewidzianych do ujęcia w Polsce”, jakimi się interesował wywiad SS. Podobną pracę wykonywała berlińska centrala Gestapo, z tym jednak, że listy jej dotyczyły „Polaków wrogo ustosunkowanych do niemczyzny” (P. Dubiel, Wrzesień 1939 na Śląsku).
Na podstawie tych list powstała „specjalna księga gończa” („Sonderfahndungsbuch Polen”) obejmująca w układzie alfabetycznym ponad 61 tys. nazwisk wybitnych Polaków. Byli to działacze polityczni, przedstawiciele świata kultury, nauki i sztuki, uczestnicy powstania wielkopolskiego, powstań śląskich z lat 1918-21, aktywiści plebiscytowi na Mazurach, Warmii i Śląsku, członkowie Związku Zachodniego i Związku Polaków w Niemczech.
Cele niemieckiej polityki wobec Polski określił wyraźnie Hitler na kilku spotkaniach z dowódcami. Przykładem jest odprawa z dnia 23 V 1939 roku, powiedział on wtedy:
„(...) Gdańsk nie jest obiektem, o który nam chodzi. Idzie nam o rozszerzenie Lebensraumu na Wschodzie i zabezpieczenie wyżywienia oraz rozwiązanie problemu bałtyckiego(...)”
Natomiast na odprawie przed atakiem na Polskę, odbytej 22 VIII 1939 roku, stwierdził dobitnie:
„(...) Zniszczenie Polski jest na pierwszym planie. Zadaniem naszym jest zniszczenie sił żywych nieprzyjaciela, a nie dotarcie do określonej linii. Nawet gdyby wojna wybuchła na Zachodzie, zniszczenie Polski musi być zasadniczym celem (...). Nasza siła leży w naszej szybkości i brutalności (...). Wydałem rozkazy i każę rozstrzelać każdego, kto piśnie słowo krytyki wobec zasady, że wojna ma na celu fizyczne zniszczenie przeciwnika. Dlatego wysłałem na Wschód tylko moje Totenkopfstandarte z rozkazem zabijania bez litości i pardonu wszystkich mężczyzn, kobiety i dzieci polskiej rasy i języka. Tylko w ten sposób zdobędziemy teren, którego bardzo potrzebujemy. (...) Polska zostanie wyludniona i skolonizowana przez Niemców. Mój pakt z Polską miał na celu jedynie zyskanie na czasie, a zresztą moi panowie, w Rosji stanie się to samo, do czego doprowadziłem w Polsce. Po śmierci Stalina (a jest on poważnie chory) rozbijemy w puch Związek Radziecki...” (T. Cyprian, J. Sawicki, Agresja na Polskę w świetle dokumentów).

Realizację tych planów, rozpoczęto w rzeszy Niemieckiej przed agresją na Polskę. Już w VII 1939 roku zaaresztowano i zesłano do obozów koncentracyjnych ok. 2 tys. aktywistów Związku Polaków w Niemczech. Więźniów tych stopniowo w obozach likwidowano, a ich rodziny wysiedlono w pierwszej kolejności do Generalnego Gubernatorstwa.
Od 1 IX 1939 roku w instrukcjach dla Einsatzgruppen pojawiło się nowe zadanie: rozstrzeliwanie zakładników; zakładano, że będzie to jedna z rutynowych metod eksterminacji Polaków.
7 IX 1939 roku przesądzony został ostatecznie los, już nie tylko tych Polaków, których nazwiska zamieszczone były w „Sonderfahndungsbuch Polen”, ale w ogóle całej inteligencji polskiej. W tym dniu na odprawie Heydrich przekazał do realizacji dyrektywy kierownictwa Rzeszy, które przewidywały, że „czołowe warstwy ludności polskiej należy unieszkodliwić w tym stopniu , na ile to jest możliwe”.

Na przeprowadzonym dzień później spotkaniu z admirałem W. Canarisem, szefem Abwehry, Heydrich wytłumaczył jak należy rozumieć takie rozkazy: „(...) Codziennie dokonuje się już 200 egzekucji. Sądy wojenne pracują zbyt powoli. Ludzi należy rozstrzeliwać lub wieszać natychmiast bez dochodzeń (...)”.
Plany te realizowano z całym rozmachem; od 1 IX do 25 X 1939 roku, to jest w czasie działań wojennych i niemieckiego zarządu wojskowego nad okupowanymi ziemiami polskimi, Einsatzgruppen, Wehrmacht oraz wszelkiego rodzaju formacje policyjne i SS dokonały – według niepełnych danych – ponad 760 masowych mordów, w których ofiarą padło 20,1 tys. osób, w większości z „listy gończej”.
Do najbardziej znanych miejsc straceń tego okresu należą: Bydgoszcz ok. 1500 osób (10 IX; później kilka tysięcy), Przekopna – 900, Katowice – 750, Dynów – 300, Tułowice 300 ( w tym 150 jeńców), Częstochowa – 227, Zambrów – 200 (jeńcy), Tarnów – 200, Przemyśl – 600, Szymanków – ok. 100 (kolejarze z rodzinami), Uryce – 100 (jeńcy), Majdan Wielki – 100 (jeńcy), Lasy Panewickie - - ponad 150 (powstańcy śląscy, harcerze), Grudziądz – 300, Środa i okolice – 300, Lasy Szpęgawskie (Pelplin) – 78 (księża i nauczyciele), Gruczno i okolice – 189, Tuchola – 128, Kocborów – 595 (pacjenci szpitala psychiatrycznego), Ciepielów – 300 (jeńcy).

Już od 1 IX 1939 roku tworzono na ziemiach polskich obozy dla jeńców i ludności cywilnej, z czasem większość z nich przekształcona została w samodzielne obozy koncentracyjne lub ich filie.
Elity rządzące Niemcami, realizując swe zbrodnicze cele, już w czasie wojny tworzyły koncepcje odnośnie przemieszczeń i eksterminacji ludności na Wschodzie. Himmler, w swym przemówieniu z 14 IX 1943 r. mówił między innymi:
...”Sądzę, że naszym obowiązkiem tutaj jest odebrać im ich dzieci, usunąć je z tego środowiska, w razie potrzeby przez ich uprowadzenie. Musimy albo pozyskać dobrą krew, która się nam może przydać, zapewniając jej miejsce wśród naszego narodu, albo musimy tę krew zniszczyć (...). Dla nas koniec tej wojny oznacza otwartą drogę na Wschód, stworzenie w ten sposób germańskiego imperium albo też (...) wprowadzenie do kraju 30 milionów ludzi naszej krwi, dzięki czemu jeszcze za naszego życia będziemy germańskim narodem liczącym 120 milionów. Oznacza to, że będziemy jedynym decydującym czynnikiem w Europie. Oznacza to, że będziemy w stanie wykorzystać pokój, w czasie którego będziemy mogli w pierwszych 20 latach rozbudować i rozszerzyć nasze miasta i wsie i przesunąć granice osiedlenia naszej niemieckiej rasy o 500 kilometrów na Wschód (...).” (Protokół Procesu Norymberskiego z 14 XII 1945)......

Wszystkich w dziale: 36, strona 27 z 36
<<<  -  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  -  >>>

03 Grudnia 1967 roku
Prof. Christian Barnand, kardiochirurg z Kapsztadu, dokonał pierwszego w historii przeszczepu serca.


03 Grudnia 1970 roku
Urodziła się Katarzyna Skrzynecka, aktorka i piosenkarka.


Zobacz więcej